Reply to Kira Schwarz

Ողջույն, հեղինակ:

Զարմացա ու ուրախացա հայալեզու ֆանֆիկ տեսնելով: Շիկաշի, մի վագոն սխալներ կան` եթե համեմատենք ոչ միայն անգլալեզու, ապա նաև ռուսալեզու ֆանֆիկների հետ, այլև ֆանֆիկի` որպես ժանր,  հստակ տրված ու արդեն մի քանի տասնամյակ համացանցում օգտագործվող կանոների:

Նախ, <<շապկա>>-ն: Եթե ժամանակ ու հավես ունեք, օգտակար կլինի կտտացնեք: Եթե չէ, <<դարակներով դասավորեմ>> Ձեր շապկան:

Անունը - Իմ շինոբին

Ֆանֆիկը ոչ էնքան անուն, որքան վերնագիր, կամ, վատթարագույն դեպքում` անվանում, ունի:

Անցնելով առաջ` վերնագիրը լավ չի համապատասխանում տեքստին: Ավելի կհամապատասխաներ, ասենք, <<Ջահել կունոիչիի տվայտանքները>>: <<Իմ շինոբին>> սյուժետա ենթադրում`սա լավ ա, որ ընթերցողին թեթև, նուրբ խաբկանքի մեջ եք պահում մինչև տեքստի ավարտը:

Բայց քիչ-թե շատ փորձված գայլերը չափսը տեսնելուց հասկանում են, ինչն ինչոց ա ու դժվար մինչև վերջ կարդալու որոշում կայացնեն:

Ժանրը - սիրավեպ, դրամա/հոգեբանություն, յաոյ

Սիրավեպ,,, սիրավեպը կրկին սյուժետային զարգացումներ կամ ուղղակի սյուժետ ա ենթադրում: Էստեղ կար անպատասխան սեր, անպատասխան սիրո ակնարկներ ավելի շատ, բայց դա բավականին քիչ ա սիրաՎԵՊի համար:

Դրամա/Հոգեբանություն: Լավ չհասկացա իրանց սլեշի միջոցով միացնելու իմաստը: Դրամա կար: Հոգեբանություն` չէ:

Հոգեբանություն կլիներ, եթե, ասենք, Սասկեն դառավ Օրոչիմարուի սիրեկանը, որովհետև տրամ-տրամ-տրամ` լեկցիա տեքստ, Սասկեի ու Օրոչիմարուի բոլոր մոտիվացիաները, մտքերն ու տվայտանքերը մանրամասն բացահյատելով` գլխավոր հերոսուհու տեսանկյունից:

Տեղեկություն` յաոյ-ը անիմեշնի ինտերպրետացիան հոմոսեքսուալների մասին պատմող ժանրի: Օրիգինալ անունը սլեշն ա: Էս ուղղակի, հիշեցի` ասեցի:

Բաց ա թողնված POV-ը` point of view: Սրանք այն ֆանֆիկներն են, որտեղ տեքստը գնում ա առաջին դեմքից:

Լեզուն - հայերեն

Էս տողը ինձ շատ ուրախացրեց: Բայց, ասենք, ոզնիին էլ ա հասկանալի, որ լեզուն հայերենն ա` եթե շապկան հայերեն ա:

Տ. սահմ. - 18+

18+ -ը, դա` кровь, кишки, танцы со всеми вытекающими обстоятельствами во всей (хорошо бы извращенной) красе. Այսինքն` 18+-ում ամենաքիչը մի բռնաբարություն պիտի լինի: Մանրամասն նկարագրությամբ` և գործողությունների, և մտքերի: Կամ բռնության լավ դաժան տեսարան` էլի մանրամասն նկարագրությամբ:

Ձեր ռեյտինգը Էռն ա` սեքսուալ կամ բռնության բնույթի տեսարաններ առանց մանրամասն նկարագրության: Տարիքային սահմանափակումը` 12 +:

Չափը - փոքր

Դրաբբլ:

Փոքրը մինին ա: Մինին ենթադրում ա մինևև 20 էջ տեքստ, որպես կանոն` սյուժետով: Դրաբբլը սովորաբար մինչև 5 էջ ու պարունակում ա <<կտորիկ>>` հերոսների նկարագրություն, տեսարանի, իրավիճակի, հարաբերությունների, որ կարա դառնա ամբողջական ֆանֆիկ, կարա և չդառնա:

Տարածել - թույլատրված է

Լավ կլինի, նշես` հեղինակին նշելով: Թե չէ այս տողը թույլատրում է ցանկացած մարդուն հրապարակել ֆանֆիկը, որպես իր ստեղծագործություն:

Հերոսներ - Սասկե

Նաև` Սույգեցու, Օրոչիմարու, Կակաշի:

Էստեղ ունես նաև միակողմանի պեյրինգ` գլխավոր հերոսուհի\Սասկե:

Նկարագրություն - Ֆանֆիկում մտքերն են մի աղջկա, ով կարող է լինել Սակուրան, կարող է լինել պարզապես մի աղջիկ/տղա կամ կարող է լինել հենց կարդացողը:

Ես սենց չէի գրի: Ինքը ավելի շատ կսազի <<հեղինակային մեկնաբանություն>> տողին, քան նկարագրության: Բայց դրաբբլերի դեպքում էդ սահմանը էդքան հստակ չի: Էնպես, որ` առանձնապես ասելու բան չունեմ:)

Չկար Նախազգուշացումներ գրաֆը, որտեղ պետք է լիներ ՕՕC-ը` Out of the Charcter` есть значимые расхождения или даже противоречия с характерами героев в оригинальном произведении.

Kira Schwarz: Ուրախ եմ, որ իմ ֆանֆիկը ինչ-որ մեկի տրամադրությունը կարող է բարձրացնել))
Այսինքն` կազմության հետ կապված սխալներ կան? Սա իմ 1-ին ֆանֆիկն է, գուցե և որոշ սխալներ լինեն:
Վերնագրի վրա ճիշտն ասած շատ չեմ մտածել: Համաձայն եմ, որ փայլուն տարբերակ չի, բայց չէի ուզում վերնագրից սկսած ծանրացնեի:
Ժանրում ինչ-որ կերպ նշել էր պետք, որ թեման սիրո հետ կապ ունի:
Ինչպես չկար հոգեբանություն? Միթե այն ամբողջը, ինչ կատարվում էր, գլխավոր հերոսի հոգում չէր կատարվում ու միթե որոշակի հոգեբանություն, մոտեցում չէր ներկայացված ֆանֆիկում? Այսինքն եթե Սասկեի մտքերն ու տվայտանքներն են, դա հոգեբանություն է, իսկ եթե գլխավոր հերոսինն է, ոչ?))
Այսինքն` յաոյ արտահայտությունը անիմեի համար են գործածում, իսկ սլեշը` ֆանֆիկի?
Չգիտեի, որ այդ POV-ը նշել է պետք, ես դեռ լրիվ նորեկ եմ ֆանֆիկի աշխարհում)))
Լեզուն կարող է լինել նաև ոչ հայերենով ու եթե ասենք լինի իսպաներենով, այդ ոզնին կարող է արդեն շփոթվել և չկողմնորոշվել դա իսպաներեն է, թե իտալերեն կամ գուցե նույնիսկ գերմաներեն: Ոզնիների գրագիտության մակարդակը տարբեր է լինում ու երբեմն շատ բացառիկ ոզնիներ են հանդիպում այդ առումով:
Գիտեմ, որ շատ խիստ եմ եղել տարիքային սահմանափակման հարցում, բայց ցանկացել եմ առավելագույնս պաշտպանել մանկական գիտակցությունը` հեռու պահելով նրանց համասեռամոլական թեմաներից)
Չափերի առումով կփորձեմ տեղեկություններ հայթայթել:
Տարածելու հետ կապված <<բոլորը>> ենթաբաժնում գրված է, որ թույլատրված է հեղինակին նշելու դեպքում: Բայց այդ պայմանը պետք է ավելացնենք նաև շապիկի վրա:
Սույգեցուի, Օրոչիմարուի և Կակաշիի անունները թեգերում եմ նշել: Կարծում եմ նրանց դերը շատ փոքր է հերոսներ նշվելու համար: Օրինակ եթե ինչ-որ մեկը Սույգեցուի համար մտած լինի ֆանֆիկը կարդալու, կհիասթափվի` անընդհատ սպասելով պատմության մեջ նրա մուտք գործելու պահին, բայց նրա անունը ընդամենը 1 տողում տեսնելով:
Օքեյ, OOC-ը նշելն արդեն հաշվի կառնվի))
Շնորհակալություն կարծիքի համար:

Տադո: Անցնենք ֆանֆիկին?)

Ահա նա: Ինքն է: Իմ տենչալի շինոբին: Իմ երազների շինոբին: Իմ դասալիք նինձյան: Նա ուրիշ է: Նա տարբերվում է բոլորից: Նա առանձին է: Նրան ոչ ոք և ոչինչ չի հետաքրքրում: Նա սառն է, ինչպես սպորտային սառնարանը:

Այ էսքան մասը դուրս եկավ: Լավ սկիզբ ա: Շատ լավ: Հենց են ա, ինչ հիմա լավ պոպուլյար ա:

Սպորտային սառնարանը օրիգինալ էր ու ժպտացնող:

Նա անտարբեր է ուրիշի զգացմունքների նկատմամբ, ինչպես առյուծն իր որսի ապրումների նկատմամբ, երբ հոշոտում է նրա մարմինը` պոկելով մսակտորները գիտակից վիճակում թփռտացող թշվառի վրայից:

Նա-ի չարդարացված կրկնություն: Շաբլոն, ծեծած ֆրազներ, որ եղանակ չեն փոխում:

Նա անջատված է մարդկային ընդհանուր սկզբունքներից:

Սիրուն ու օրիգինալ:

Նա ունի իր ուղին և գնում է միայն իր ուղով` անցնելով ամեն ինչի և ամեն մեկի վրայով, ով կհանդիպի իր ճանապարհին: Նա խորը վիշտ ունի իր հոգում և կարծում է դա իրեն թույլ է տալիս լինել պակաս պատասխանատու իր անպատասխանատու արարքների համար:

Կրկին` Նա-ի չարդարացված կրկնություն: Շաբլոն, ծեծած ֆրազներ, որ եղանակ չեն փոխում:

Նրան միշտ ներում են, բայց նա անգամ չի գնահատում:

Ովքեր են նրան ներում? Գիժ ֆանատկաները? Իսկ միթե նրան երբևիցե հետաքրքրել են իր գիժ ֆանատկաները?

Որպեսզի անընդհատ չկրկնվեմ` ընդհանուր, մի քանի բառով: Կամ` նախադասությամբ: 

Հաջողված արտահայտություններ կան, բայց ընդհանուրի ֆոնի վրա այնքնա էլ նկատելի չեն:

Նախ ընտրված թեման` երիտասարդ կունոիչու տվայտանքները: Հայաստանում ֆանֆիկիզմը նոր զարգացող երևույթա, դրա համր, գուցե, նման աշխատանքներով համացնացը ողողված չէ: Բայց մտեք ռունետի կամայական կայք, որ անիմեի կամ ֆանֆիկների հետ ամենահեռու կապն ունի` հազար հազարներով սենց տեքստերի կհանդիպեք, որոնք իրարից տարբերվում են, ասենք, քերականության մակարդակով, կամ բառերի դասավորվածությամբ: Լաբագույն դեպքում` հերոսների անուններով, նույնիսկ կերպարները դեպքերի մեծամասնությունում նույնն են:

Հետո` որն էր ֆանֆիկի ասելիքը? Ես իրան չգտա: Եթե չգտա, ուրեմն լավ խորն էր թաքնված: Իսկ դա լավ չէ:

Սյուժե չկար: Հասակնում եմ, որ չպիտի էլ լիներ, բայց ես դա մեծագույն թերություն եմ համարում` սա արդեն իմ սուբյելտիվ տեսանկյունից: Այսինքն, դա իմ պրոբլեմն, ոչ թե հեղինակի:

Գումարած` տխուր, ինչ-որ տեղ աննպատակ ռոմանտիկա: Որը ես կրկին չեմ սիրում, տանել չեմ կարողանում:

Ուզում եմ ասեմ` տեքստը ի սկզբանե իմ ճաշակով չէր: Ես իրան համապատասխան ընթերցող չեմ:

Դուխով հայկական ֆանֆիկագրություն ստեղծելու: Ես քո հետ եմ :)

Հարգանքով` Յան (Տադո)

Reply to Mari Voltera Meliqyan :)

Ողջույն) Չնայած մի շարք բաներին, որ տանել չեմ կարողանում, սիրեցի <<Դուք գիտեք, թե ինչ սարսափելի է...>> գրառումդ: Նախ շնորհակալություն հայտնեմ նկարների համար` գրեթե բոլորը ցրել եմ: Բայց հիմա խոսքը դրանց մասին չէ, այլ տեքստի:

Սիրում եմ այս ոճի կարճ, առաջին հայացքից  շատ տափակ ու անիմաստ, բայց իրականում լավ էլ տրամաբանական ու իրական նախադասությունները: Կարծում եմ, հասկանում ես, տրամաբանական ու իրական ասելով, ինչ ինկատի ունեմ:

Կային արտահայտություններ, որոնք շշեցին ու ժպտալուց բացի ոչինչ չէի կարողանում անել: Բայց կային և նրանք, որ նյարդայնացնում են, քանի որ շա-ատ ծեծված են ու արդեն ոչ միայն հետաքրքիր չեն, այլև վանում են շարունակությունը կարդալուց: Ինչև, այսօր բացառություն անեմ ու սկսեմ լավից.

- Երբ կան բաղադրամասերը, բայց պատրաստ չէ հացը...

- Երբ նայում ես արևին, բայց մրսում ես...

- Երբ դու աղավնի ես, բայց առնետին ես սիրում...

- Երբ սիրում ես մեկին, ով գոյություն չունի...

- Երբ խաբում ես քեզ ու հավատում ես դրան...

Այս հինգը դեռ չեն հասցրել հայտնվել բոլոր ռոմանտիկ աղջիկների ու տղաների ստատուսներում, չեն հասցրել միօրինակ քոմենթներով պաշտվել ու զզվացնել: Դրա համար  միայն քոնն են կամ Վոլտերայինը` ինչպես որ նախընտրում ես, ու պուպուշն են:

Հատկապես առաջինը` հացի մասին, շատ ուժեղ է: Եթե մնացած նախադասություններում ամեն մեկն իր փխրուն-հոգու-ճիչն կարող է դնել կամ գտնել, ապա այստեղ իմաստի ու հասկանալու խնդիր է: Հեղինակի մտածած իմաստի:

Գիտես, էսպես որ գիտակցության չեղած տասնութերորդ անկյունով զգում ես, շոշափում ես հեղինակի դրած իմաստը, բայց մինչև վերջ չես կարողանում հասկանալ ու ստիպված ես լինում բավարարվել մտքի էն հարյուրերորդական մասով, որ ինքդ գտար: Էդ պահերին սովորաբար շատ գրգռված ես լինում ու ուզում ես կարդալ, կարդալ, կարդալ... Էդ անհասկանալի, հազիվ շոշափելի իմաստը ներս քաշել ու հարբել:

Այ էդ ես շատ եմ սիրում: Այ էդ վիճակը իմ համար քիչ գազավորված կոլայի պես մի բան է` հասկանալի չէ, թե ինչն է էդքան դուր գալիս, բայց հաստատ է, որ ամեն օր գնալու էս խանութ ու հենց իրեն վերցնես: Պաշտում եմ էդ զգացողությունը:

/...Երբ շուրջդ ժամացույցներ են, բայց դրանք բոլորն էլ կանգնած են.../

Չափազանց թույլ է, որովհետև ակնհայտ է, թե հեղինակն ինչ է ուզել ասել: Ակնհայտից բացի մի տեսակ ծեծված է: Ռունետում հանրահայտ <Մենակությունը – դա...> շարքից է, որ ամեն իր-արևին-թունդ-սիրահարված-դեռահաս իր պարտքն է համարում կրկնել ու ամպագոռգոռալ:

Համ էլ մի տեսակ հավեսը փախցնում է կարդալու, որովհետև հացի մասին ուժեղ, ճպցնող նախադասությունների հույս չի տալիս:

Եթե օրինակ ինքը առաջինը լիներ, ես ամենայն հավականությամբ կշրջանցեի գրառումդ:

/...Երբ ոչնչի կարիք չունես, բայց միայնակ ես.../

Ընդունեցի: Բայց դե էլի, կրկնվում է: Ավելի շատ հանրությանն ու ընթերցողին տրվող պարտքի է նման, քան եռացած ու քեզ ներսից կերած մտքերի:

Գրել է պետք է ինքդ քո համար, ոչ ընթերցողի կամ այն զզվելի <պուտկծիկ>-ի թելադրանքով, որ այսօր համացանցից օգտվող ցանկացած մարդ ունենում է: Այսինքն, երբ տեսնում ենք, որ սրա նման արտահայտությունը պոպուլյար է, փորձում ենք դրա նման մի բան խզմզել, հատկապես եթե մեր ներկա հոգեվիճակը մոտ է դրա նման մի բանի:

Էդ վատ է ու անկեղծ չի:

/...Երբ ուզում ես մեռնել, բայց ապարդյուն.../

Չկա այդպիսի բան: Իսկ եթե կա, ուրեմն ասողը թուլ մարդ է: Սենյակային բույս:

Մեռնելու, այսինքն բացարձակ ամեն ինչ գրողի ծոցն ուղարկելու ցանկությունը նահանջ է: Սովորաբար նահանջ հենց քո դրած նպատակներից ու էն փոքրիկ մենամարտերից, որ ամեն օր պետք է տալ հասարակության այս կամ սուբյեկտին:

Դա, ու կյանքն առհասարակ, պայքար է ու գոյատևման միակ նախապայմանը: Իսկ մեռնելու ցանկությունը` նահանջ, որն ամենահեշտն է:

Շարունակությունը էլի նահանջ է: Ճիշտ է, մի քիչ հեռացած, դիտորդի կարգավիճակից, բայց մեկ է:

Վերջաբանդ լավն էր, հացի նման: Ապացուցում է, որ իզուր չենք եկել հաել մինչև գրառման վերջ: 

/...Երբ ապրում ես Բլրում, բայց՝ երկրի վրա.../

 Հարգանքով` Յան (Տադո)