Unnamed

автор: tado-sempai

бета: бог рюк
гамма: -

дисклеймер: tado
персонажи: он, она, другие

рейтинг: pg-13
жанры: гет, демагогия(подразумевающая философию и психологию), er(estabilished realationship)
статус: закончен (4 части)
размещение: с ссылкой в ЛС

описание: серия мягкой, нестандартной романтики.не напряженной атмосферы. любопытной демогогии. абстрактных рассуждений о феминизме и прочем.
он старше нее, но они ровесники.

примечание: картины нарисованы художником NanFe НЕ для данного фанфика

Разочарование. Рубик-кубик 

Дружба. Человеки и не человеки 

Уважение. Аксиома бытия 

HillPrise (6 января 2013, 08:12)
Черт...вот эта перемена аксиомы на теорему - здорово!!! И многое из того, что написано, точно... какая ты /тут восторженный мат/

Свобода. Золотое сечение 

Woody (7 июля 2013, 20:02)
Я хотела написать большой и красивый комментарий, но... Кажется, если я ещё раз перечитаю это, то сойду с ума. Что-то... невероятное. Задевает. И... странно всё это. Мне нужно отойти от такого потока мыслей и эмоций)

True leader

Ինչպիսին պետք է լինի իսկական լիդերը 

Իսկական լիդերը… Նա պետք է ունենա երկար սև մազեր, հագնի սև կեդեր ու ջինսեր, լսի ռոք երաժշտություն ու ունենա կանաչ աչքեր: Լավ կլինի, որ սիրի նույն խբերին, ինչ որ ես, կարդա նույն գրքերն, ինչ որ ես ու էդպես մինչև անվերջություն:

Իսկ եթե լուրջ, իսկական լիդերը պետք է լինի լիդեր ամեն ինչում:

Նա պետք է ձգտի իր պաշտոնին մարմնի յուրաքանչյուր բջիջով ու հասնելով, վստահ չլինի իր կատարելության վրա: Իսկական լիդերը պետք է դողա իր պաշտոնի, դիրքի, հրամաններ տալու իրավունքի` անվանեք ինչպես կուզեք, վրա:

Ես չեմ կարող լինել լիդեր, որովհետև ես ամբիցիաներ չունեմ ու ինձ չի հուզում կատարածս գործին տրվող անունը: Ինձ մեկ է, թե ինչ են մտածում իմ մասին ենթականերս ու ղեկավարներս: Ես կարող եմ միայն ենթարկվել խելացի մարդուն, ում հետ համաձայն եմ, կամ ով կկարողանա ստիպել ինձ համաձայնել իր հետ: Իսկ ղեկավարել… Շատ ծույլ եմ դրա համար: Բայց խոսքն իմ մասին չէ:

Լիդերը, իսկական լիդերը, պետք է լինի ամբիցիոզ ու պատվախնդիր: Նրան պետք է հուզի իր հասցեին ասված յուրաքանչյուր բառն ու արտահայտությունը: Նա պետք է կարողանա ապացուցել հակառակը` խոսքով, թե գործով, միևնույնն է: Կարևորը, որ ենթական կամ ղեկավարը, ով սխալ արտահայտություն է արել, փոխի իր կարծիքը:

Լիդերը պետք է կարողանա լսել, բայց ոչ երբեք հետևել ուրիշներին: Նա պետք է կարողանան հրամայել: Նրանից պետք է վախենան ու հարգեն, որովհետև առանց վախի հարգանք չի լինում, իսկ առանց հարգելու մարդիկ չեն ենթարկվում:

Եվ վերջապես, նա պետք է կարողանա հեռանալ, երբ գա ժամանակը: Լավագույն դեպքում` ընկնի իր մարտում, բայց երբեք չպարտվի:

Ի վերջո, լիդեր դառնում են նրա համար, որ ամենալավն են` ամենաուժեղն ու կատարյալը:

Ուղղակի գալիս է մի պահ, երբ նրանցից ավելի լիդերներն են հայտնվում ասպարեզում:

Դրանից իսկական լիդերը չի դադաչշրում «ամենա»-ն լինելուց, ուղղակի վերջանում է իր ժամանակը:

Յան Քեշիշյան (Տադո)

գրվել է հատուկ <<Սևակ>> առցանց ամսագրի համար

Real people

Սոնան էր, անելու բան չուներ, խիստ հետաքրքրվում էր, թե քանի տեսակ են լինում աղջիկները:

Մի քանի հիմար պատասխաններ տալուց հետո անկեղծորեն բարձրաձայնեցի հեղինակավոր կարծիքս. աղջիկները լինում են երկու տեսակ` աղջիկ ու ես: Սոնան ժպտաց ու սպառնաց, որ ինձ լուսանկարելու է, որպեսզի մարդիկ հասկանան, թե «ես» ասելով, ինչ ի նկատի ունեմ:

Վերջին ժամանակներս հաճախակի եմ լսում այն հետաքրքրական կարծիքը, որ ճիշտ արած կլիների, եթե տղա ծնվեի: Ռուսերեն ընտիր հայհոյանքներ քրթմնջալուց բացի, անկեղծորեն փորձում եմ հասկանալ, թե մարմնի որ մասով են մտածում «քննադատներս»:

Ապրելով հայ հասարակության մեջ, հոյակապ հասկանում եմ, թե ինչու է իմ` արտաքնիս ու սեռիս նկատմամբ «наплевательски» վերաբերմունքն ու տղաների հետ լավ ընկերական հարաբերություններն էդպիսի վրդովմունք առաջացնում ծանոթներիս մեջ, բայց միշտ էլ հարմար է քեզ շլանգի տեղ դնելն ու գոչելը, թե դու ուրիշ կերպ ես մտածում ու հրաժարվում ես հասարակական կարծիքի հետ հաշվի նստել:

Ես հասկանում եմ, թե ինչու ծանոթներիցս շատերը չեն ուզում ընդունել այն փաստը, որ ես մարդկանց մեջ մարդ, կերպար և կամ անհատականություն եմ փորձում տեսնել, ոչ տղա կամ աղջիկ:

Երբեք չեմ պահանջել ինչ-որ մեկից ինչ-որ գործողություն, վերաբերմունք կամ հարգանք, ելնելով միայն նրա սեռից: Ու կափարիչս թռել է, երբ իմ աղջկությունից ելնելով ինձնից ինչ-որ բան են ակնկալել: Հա, ես էլի պատրաստ եմ ափսեները սրբել, բոլոր ջանքերը գործադրելով, որպեսզի դրանք չկոտրվեն, բայց պատրաստ եմ անել, որովհետև մամային ուզում եմ օգնած լինել, ոչ թե որովհետև «տան աղջիկն եմ»: Նույն կերպ էլ պատրաստ եմ մեխ մեխել, կամ այգին փորել` պապայիս օգնելու նպատակով, ոչ թե հասարակության կարծրատիպ կոտրելու:

Գիտեք, մի խելացի անգլիացի կար, ասում էր «age is not reason for respect»*` տարիքը հարգելու պատճառ չէ: Նույն կերպ էլ մարդու սեռը. բնավ իմ արժանիքը (ու ոչ մեկի) արժանիքն էլ չէ, որ ես աղջիկ եմ, որպեսզի այդ փաստից ելնելով ինձ հարգեն, սեփականաշնորհեն կամ ինչ-որ բաներ ակնկալեն:

Ամփոփելով. ինձ համար չկա իսկական կին կամ տղամարդ հասկացություններ: Ինձ համար կա իսկական մարդու հասակցություն, որը իմ սուբյեկտիվում ամփոփվում հետաքրքիրի, համարձակի ու անկեղծի մեջ:

Յան Քեշիշյան (Տադո)
գրվել է հատուկ <<Սևակ>> առցանց ամսագրի համար 

*Fielden Hughes «Out of the air»